Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Duygulandırdı bu yokluk beni. Varla yok olmak arasındaki fark insanın kendi içinde oluşur. Yokkende var olunabilir varkende yok. Açın bakın yüreğinize görebilecekmisiniz .Güzel bir şiir. Muhabbetle.
Evet Sevgili şair düşünceler yoğunlaşınca bir kişide yada ,birilerinde, hep düşünürsün şimdi ne yapıyor? nerede? kiminle? bu gün neler yaptı?
Ve Beklersi elinden tutsun ve kurtarsın seni bilinmezlikten degilmi? Şiiriniz çok içten duygulardan oluşmuş,Sevgi dolu yüreginize sağlık=)
Merhaba !
Duygular ve sevgi karsilikli olunca ,korkmaya gerek yok sanirim.
Gercek sevginin asamiyacagi bir sey yoktur.
Sevgi ve selamlarimla.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta