Yok Daha Ötesi.! Şiiri - Barış Cansever

Hani o eski, yağmurlu caddede karşılaştığımız ilk gün vardı ya,
Gözlerin ömrüme aniden açılan bir pencere oldu sanki.
Her yer griydi ama ruhun sıcak bir deniz gibi sardı içimi.
Şimdi aşkınla kül olsam ne yazar, kalbimizde o günden derin bir iz kaldı.

✨✨

Sırılsıklamdık ama üstümüz başımız mimoza kokuyordu sanki,
Gülüşün, beton kaldırımların arasında açan o şen kır papatyasıydı.
Dünya çok yorulmuştu da biz el ele verince bir neşe, bir can geldi her şeye;
Tuttun elimden, o küçük çay bahçesinin kuytusuna, o yeşil yurda sığındık birlikte.

✨✨

Sen o sokağa ne zaman adım atsan, toprağın bile çehresi değişir bilirsin.
Vitrinlerdeki laleler solar senin yanında, sümbüller kıskançlıktan boyun büker.
Gönlümün kurak caddelerine taze bir fidan dikersin her gülüşünde,
İçindeki o çocuksu neşe, göğsümdeki o karlı, o buz tutmuş dağları eritir.

✨✨

Artık bu şehirde güneş, sırf senin o güzel yüzün gülsün diye doğuyor sabahları.
Kuşlar, tellerin üstünde bizim gizli sevinç şarkımızı fısıldıyor dünyaya.
Mevsimlerin canı cehenneme; sen yanımda varsan her gün ferah, her an bahar.
Eriyen karlar gibi, kayboluyoruz seninle o eski, o saklı yollarda.

✨✨

Sen o dar sokaklarda neşeyle, özgürce akan bir vadi nehri gibisin şimdi,
Ben de arkandan koşan, her şeyi deviren deli dolu bir feyezan.
Geçtiğin yerdeki nergisler, çiğdemler hep senin o asil yürüyüşüne özenir,
Rüzgâr, her köşe başında adını fısıldar durur kulağıma sakince.

✨✨

Başında erguvan dallarından bir taç varmış gibi yürürsün ya hani,
Menekşeler utanır o büyüleyici, o asil renginden, saklanır.
Gidip en ücra dağların peteğinden o en has balı süzüp getirsem ne fayda?
Bilirsin işte, bu koca dünyada senin bir dengin, bir benzerin daha yok.