YOK Şiiri - Zaman Seyyahı Bilgehan Derebey

Yokluğun içinde bir zerre, zerre içinde kâinat Ne kadar önemli şu bedendeki küçücük hayat Her an binlerce dönüşüm topraktan böceğe, ağaçtan toprağa Toprak doğururken çocuklarını diğerlerini saklıyor sandıklara Düşsel bir boşluk ki anlatması imkânsız anlamak zor Ses yok madde yok, ben yok, yok da yok Eski hayatları anlatan içimdeki biri Bir ahşap konakta çocukluğumu yakıyor diri diri Sonra serpilmiş uzun güzel bir kız Tanrıyı unutturur bakışları, ağzında bir sakız Hançeri var elinde kanlı mı kanlı Batırıyor sırtıma gözleri iri dudakları kırmızı İstesen de ölmek yok çivili fıçı içinde Bir küçük dal ile ben bir derya içinde Dal yeşerdi oldu ulu çınar Gölgesi serin uykusu derin ve vefakâr Yoklar içinde buldum milyonca meşgale Küçük elleri damarlı bir kadın hayalimde Koşarak kaçtım dünyanın sonuna Yüce dağ başında uçurumun kenarına Sarıldım sığındım anamın kucağına Üzülmek yok üşümek yok kötülük yok ben yok, yok da yok