Yok Şiiri - Kusura Bakma

ışık ışık diye dilenen kalbime,
karanlıklaştırdığım dışım değil sadece
algımı kararttım sırf sen daha fazla zarar görme diye
paramparça, gözlerinden yaş diye kan akan kalbim
ışıkla seni iyileştirmek, umut bize yabancı kavramlar bir süre
karanlığın en derininde bulmadık mı huzuru
yalnızlıkla akıtmadık mı zehri, karanlık sarmadı mı ruhunu
sen aydınlandıkça acımız uzuyor, inanıyoruz onlara
sevgisiz, çıkarcı, yalancı ruhlara
beklentilerinde boğulmadık mı beraber
kanmadık mı karşılıksızlık algısına
maskeler düştü işte bak hepsi aldanmaca
bir adım geri gidip izledik, ama ne saçma bi' melodrama
bile bile lades, isteyerek uçurumdan atlama
anlık düşüş heyecanı için sürekli kırıkları onarma
güvendiğimiz her an biraz daha yitiyor umut
onu saklıyorum karanlığa, sakın ortaya çıkarma
gecede gizleniyor, şafaktan kaçıyoruz
güneş belli eder bizi, onlardan saklanıyoruz
onlar dediğim başkaları, uzak olsun yabancı ruhları
en azından şimdilik kendi güvenli karanlığımızın ördüğü ağı
saralım çevremize bizim karanlığımız çok güzel
biliyorsun bunu sevmeyi öğrenmekti bir ömre bedel
görünmeyip varolmak, görünüp yok olmaya
istemiyor vermek artık ne gönül ne el
-öz