Yitik Şiiri - Nilüfer Velieceoğlu

Yitik

bırakmış kendini, yaşamayı
ne çok bencil olmuş
ne kadar da
ŞAŞKIN bedeni,
uzanırken bana ruhu

yitirirse beni,
bulacakmış kendini!
yitip gitmekteyim
ben de
ufalan bu bedende...

kurtulmak gerek bu et yığınından,
o zaman, başka severiz
belki, özgürleşir istencimiz

kurtuluruz acılarımızdan
uyumak zorunda kalmadan
kolaylaştırmak için yaşamı, kaçmadan...

sabaha umut bağlayanlar,
gecede bulur hep kendini yorgunlar...

ruh geceden
UYANIR yorgun bedenden

tutkuyla sessizliği,
bozar acı çığlığı...
fışkırır özlemi;
ŞİMŞEK olur ÇAKAR,
YAĞMUR olur AKAR...
sabaha uzanan yolda;
ÜŞÜR bedeni...
yeniden, YENİDEN uyanır
soğuk sabaha...