Yirmi Beş Şiiri - Enes Yakıştır

Bir boşluk var bugün, ne yer doluyor ne gök diniyor,
Sanki koca bir şehir, tek bir nefesin eksikliğine yeniliyor.
Statik cümlelerin ardına saklanmış o adsız karanlık,
Ruhumun teninde asılı kaldı, bir ömürlük bir anlık.
Ben ki her harfi bir mülk gibi kalbime kazımıştım,
O beş heceli sessizliğin derinliğinde sızım sızım sızlamıştım.
Şimdi pencereleri mühürlü, kapıları dışarıya sağır bir han,
Senden gayrısına haram kılındı artık bu bendeki can.
Beş çarpı beş; yirmi beş düğüm attım bu ıssız bekleyişe,
Hiçbir algoritma derman değil artık bu ters gidişe.
Gözlerimde bir perde değil, ruhumda bir vuslatın gölgesi,
İçimde yankılanır durur, o duyulmayan sesin heybeti.
Sözün bittiği yerdeyim, mısralarım artık birer taştır,
Senden uzak kalan her saniye, dökülen sessiz bir yaştır.
Sen gelene dek bu dünya eksik, bu nefes yarım kalacak,
Çünkü bu gönül, sadece o beş harfli huzurla dolacak.