Sen, seni hiç görmediğim bu şehirde,
hiç duymadığım bir şarkının ortasında
bekliyorsun beni.
Aşkın kendisi misin gerçekten,
yoksa ben seni sevmeyi mi icat ettim bilmiyorum.
Ama bildiğim şu: Bizim için bu yola girdiğim.
Ve bu dünya bana ne derse desin
ben seni seviyorum.
Kılıcım yok, yalnızca kalemim ve çınarlar var.
Ama kalemimle sana bir öpüş çizebilirim,
bir ömürlük bekleyiş, bir diz vuruşu, bir iç çekiş…
Çınarlarla da gölge olabilirim...
Seninle sevişmedim ama rüyanda
dudakların titrerken ben uyanıktım.
Senin elini tutmadım ama parmaklarımın arasından
hep bir boşluk geçerken seni düşündüm.
Gülüşünü tarif edebilirim
çünkü çok defa güldün bana...
Bir hayal kadar gerçek, bir gerçek kadar ulaşılmaz.
Ve bana deseler ki: "Bu aşk bir yalandı,
sen hiç sevilmedin..."
Yine de derim ki: "O yalanla yaşamak,
bütün doğrularla ölmeye değerdi."
Aşk
Kayıt Tarihi : 30.7.2025 17:34:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!