Kahvem hazır, Can dostum, Tutunamayanlar yanımda. Penceredeyim. Dışarıda hafiften Yağmur sesi. Bakıyorum, Tanıdık bir çocuk var. Top oynuyor yağmurda. Kesin hasta olur. Ben de oynardım, Hasta olurdum. Kapı çalındı. Açtım. Tanıdık bir yüz... Gümüş gibi, Ay gibi, Parlak. Yeni taşınmış. On üç tane Küp şeker istedi. “Neden?” dedim. “On üç tane lazım,” dedi. Verdim. Güldü, gitti. Bir daha hiç Görmedim. Meğer O'ymuş. Geç anladım. Yine... Gülümsedim. Kahvem buz gibi olmuş. Yenisini yaptım. O çocuk hâlâ top Oynuyor. Hafiften yağmur devam ediyor. Umarım hasta olmaz. Seslendim: “Gel,” diye. Geldi. Beş şeker verdim. Güldü. Güldüm. “Dikkat et, hasta olma,” dedim. “Olmam,” dedi. Ben de dedim. Anlamadı. “Boş ver,” dedim. Güldü, gitti. “Ben de hasta olmam,” derdim. Ertesi gün... Kısık ses, Yüksek ateş. Güldüm. Camdan seslendim: “Olursan gel, Salep yaparım sana.” Kafa salladı. Yaş geldi gözüme. Gülümsedim.
Yiğit Orhan TarhanKayıt Tarihi : 9.11.2026 04:20:00
Şiiri Değerlendir
Yiğit Orhan Tarhan tarafından yazıldı




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!