düz doğdum beş yaşında aşık oldum büyüdüm şair oldum
Meğer bazı insanlar hiç gelmese de
İnsanın içinde bahar açarmış.
Ben sonbaharı severim,
Lakin sen bende her zaman
Bahar açıyorsun.
Belki o masum sevdâ,
Belki o ilk göz,
Belki de yalnızca sen...
Gözlerimi öyle yaşarttın ki
O vakitten beri
Gözümden yaş gelmez,
Dilim lâl olur, kelâm çıkmaz.
Ne söylesem az kalır.
On üç sene geçmiş,
Bu gönül hâlâ sende atar.
Görsen tanır mısın?
Bilmem.
Tanısan sever misin?
Yine bilmem.
Bilmek istediğim bir şey var:
Çok eskiden rastlaşmıştık.
Nasılsın?
Bir otobüsteyim.
Sağ taraf bulanık ve karanlık,
Sol taraf ise bilinmezler cehennemi.
Şoför benim,
Yolcular benim.
Lakin hepsi birer yabancı.
Önümde bir çizgi var,
Çok uzun gibi,
Bir o kadar kısa.
Nereden bindim?
Nerede ineceğim?
Bilmiyorum.
İlk durağı hatırlıyorum;
Beyaz bir yer...
Son durak ise karanlıkmış.
En azından öyle dedi kaptan.
Üç günlük bir yolculukmuş bu,
Öyle yazıyor bilete.
Meçhule gidiyormuş bu otobüs,
Yahya Reis koymuş adını.
Sessiz adlı bir
Gemiye binilcekmiş
Son durak için
29 ağustos 2026
Saat 22.30
Hasta, yani ben, komaya girdi.
Sebep: Aşk.
Saat 23.48
Hastanın kalp atışları hızlandı.
Saat 00.21
Hasta uyanır gibi oldu.
Saat 00.41
Hastanın kalbi durdu.
Geride hastanın günlüğünde yazan
Ölmeden önce okuduğu o mektup parçası kaldı
"Ben ilişki istemiyorum seni kıramakta istemiyorum ama arkadaş olarak kalalım
Umarım anlarsın beni"
Hastanın ölüm sebebi: Fazla aşk.
Ölüm saati: 00.41
Tarih: 29 ağustos 2026, Cumartesi
Başsağlığı için kimse gelmesin.
İnsan sevmezdi rahmetli.
Ama en çok da insana âşıktı.
Ne garip adamdı işte.
En çok canını acıtan şeyi sevmekten hiç vazgeçmedi.
D.T.: 20.07.2008
Ö.T.: 29.08.2026
Yarın öğle namazını müteakip cenazesi kaldırılacaktır.
Nereye defnedileceği bilinmiyor.
Çünkü insan, en çok sevdiği yerde öldü.
Erken sevdi rahmetli
Daha çok sevecekti
Bu sefer fazla sevdi
Kaldırmadı tabii yüreği
Ben dedim kendisine
"Çok sevme" Diye
Dinlemdi
Gerçi kimseyi dinlemez
Hep bildiğini yapardı
Belkide en çok bu yüzden kaybetti
Gerçi bir kere dinledi beni
Onda da haklı çıktı
Hayata küs ve yorgun gitti
Belki o yüzden sevmezdi insanı
Bir kere denedi insanı sevmeyi
Onlarda narsist çıkınca
Küstü
Hiç sevilmedi
Gerçi bir kere biri
Seni seviyorum demişti
Ama o da arkadaşıydı
Çok sevdi
Herşeyin fazlası zarar
O yüzden
Siz siz olun
Çok sevmeyin
Eğer ki çok sevecekseniz
O zaman sizde bir mektup hazırlayın
Lazım olur
Doktor dedi
"Rapor tutuldu diye"
Rapor bile tutuldu
Bi rahmetli tutnamadı
Çok yazık oldu
Kahvem hazır, Can dostum, Tutunamayanlar yanımda.
Penceredeyim. Dışarıda hafiften Yağmur sesi.
Bakıyorum, Tanıdık bir çocuk var. Top oynuyor yağmurda. Kesin hasta olur. Ben de oynardım, Hasta olurdum.
Kapı çalındı. Açtım.
Tanıdık bir yüz... Gümüş gibi, Ay gibi, Parlak.
Yeni taşınmış. On üç tane Küp şeker istedi.
“Neden?” dedim. “On üç tane lazım,” dedi.
Verdim. Güldü, gitti.
Bir daha hiç Görmedim.
Meğer O'ymuş.
Geç anladım.
Yine...
Gülümsedim. Kahvem buz gibi olmuş. Yenisini yaptım.
O çocuk hâlâ top Oynuyor. Hafiften yağmur devam ediyor.
Umarım hasta olmaz.
Seslendim: “Gel,” diye.
Geldi. Beş şeker verdim.
Güldü. Güldüm.
“Dikkat et, hasta olma,” dedim.
“Olmam,” dedi.
Ben de dedim. Anlamadı.
“Boş ver,” dedim.
Güldü, gitti.
“Ben de hasta olmam,” derdim.
Ertesi gün... Kısık ses, Yüksek ateş.
Güldüm.
Camdan seslendim:
“Olursan gel, Salep yaparım sana.”
Kafa salladı.
Yaş geldi gözüme. Gülümsedim.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!