Yıllar Sonra Şiiri - Sami Özay

Aynalara küsmüştüm, yılları saymazdım hiç,
Seninle yeniden canlandı içimdeki o tunç.
Nasıl da saklamışım seni kalbimin en derinine,
Bir yabancı gibi değil, sanki hep benimleymişçesine.

Geçip gittin kalabalık caddenin ortasından,
Bir ceylan kaçışı vardı yine o bakışından.
Arkana bir kez olsun bakman yeterdi oysa,
Görürdün bu kulun nasıl yıkıldığını baştanbaşa.

Ne çok şey birikmişti oysa yutkunurken boğazımda,
Bir ömrün tortusu kalmış şu viran bağımda.
Sen adımlarını hızlandırıp uzaklaşırken yavaşça,
Dünya yıkıldı sanki başıma, taş üstünde taş yuvam da.

Hani derler ya zaman her yarayı sarar, unutulur,
Yalanmış hepsi, bak yine aynı yerde ruhum yorulur.
Ne sokaklar bildi halimi ne de o geçen kalabalık,
Bir tek bu mısralar bildi içim asırlık karanlık.