Yıldız Gibiydin Şiiri - Kasım Kobakçı

Bir yıldız gibiydin sen, karlar altında sönen,
Renkli sahnelerdeydin, kaçıp kış gölgesinden,
Buralardayım şimdi, her yoldan sana dönen,
Bir çığlık duyacaksın, ruhunun kafesinden.
*
Göğün beyaz tacıydın, bulutlarda parlardın,
Boran varken içinde, ışıklarla çağlardın,
Giderdin her diyara, ufku karla bağlardın,
Şimdi sessiz bakarsın, sahnenin perdesinden.
*
Benim yerim hep gurbet, bekledim soğuk karda,
Yıldız gibiydin oysa, gezerdin her diyarda,
Renkli ışıklar söndü, izlerin var kenarda,
İsyanım duyulacak, tipinin nefesinden.
*
Gözlerimde ışıltın, kırağıya dönüyor,
O parlayan yıldızın, yavaş yavaş sönüyor,
İçindeki karanlık, çığ gibi bölünüyor,
Bir feryat yükseliyor, dağların zirvesinden.
*
Bir evin vardı senin, bulutlar arasında,
Sakladın hep kendini, kalbinin yarasında,
Beyaz karlar eridi, gecenin karasında,
Kaçamazsın asla sen, kışların ülkesinden.
*
Biterken bu yolculuk, donuyor bak sokaklar,
Yıldız gibiydin hani, çağırırdı uzaklar,
Kendi elinle kurdun, büyüyor buz tuzaklar,
Haykırışım gelecek, rüzgarın bestesinden.
*
Renkli dekorlar çöktü, bütün yollar kesildi,
Kar tanesi misali, acılar hep dizildi,
Sahte ışık altında, gururun da ezildi,
Sesim yankılanacak, yılların cephesinden.
*
Şimdi kendinden kaçıp, karlarda dolaşırsın,
İçindeki zulmetle, boranla savaşırsın,
Nereye gidersen git, çığlığa ulaşırsın,
Bir yıldız gibi düştün, gecenin kubbesinden.
*
Buralardayım yine, donmuş göğe bakarım,
O sönen yıldızını, mısralarda yakarım,
Eriyen kar suyuyla, sessizliğe akarım,
Söküp attım ben seni, kalbimin köşesinden.