Gölgeler nefsimin,en arsız dostu,
Geceler kabuslara,sığınmış liman,
Sanki gözlerimde boğdum bir dostu,
En büyük fırtınaları,savdığım liman,
Zaman tuttamadığım,en kıvrak düşman,
Ben içinde kıvrılan,belkide kör bir yılan,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta