Yıkımdan sonra Şiiri - Mustafa Yaman 2

Ve işte, güneş doğdu yeniden
Bereket topraklara geri döndü.
Çöller vahalara büründü,
Toprak, ölümden hayat fışkırttı bağrından.

Bütün pencerelerde şafak,
Berrak bir sevinç gibi taşıyordu artık.
Herkes barışı düşünür oldu,
Herkes yalnızca aşkı ve sevgiyi...
Vadilerde uyum doğdu,
Gül ve yasemin kokusuyla
Yeniden sallandı beşikler.

Dürüst bilgelerin, annelerin başlarında
Tanrının o kutsal ışık çemberi parlıyordu.
Şifalı sular coştu derinden,
Şefkatli eller dokundu yeniden
Kitapların altın yapraklarına.

Güneş doğmuştu ve yarın,
Küçük çocukların uslarında yitik değildi artık;
Defterlerine çizdikleri rengarenk
İri bir gökkuşağıyla büyüyordu ellerinde.

Arınmış kendi korkularından insanlık,
Masumiyetin yüce duygusuyla birleşiyordu.
Belli ki... Belli ki ne muhteşem bir varlık,
İnanmak su sesinin doğruluğuna!

Herkes bilirdi artık:
Yüreklere konan o mutlu güvercinin
İnanç olduğunu...
Ah özgürün sesi!
Işığa kocaman bir kapı açacak
Bu kutlu sabahın her köşesinden...