Yıkık Şehir Şiiri - Kasım Kobakçı

Ruhumun aynasından yansıyor yıkık şehir,
İçe içe bitmedi bak kadehteki zehir.
Sessizce yağıyorken karanlığın yağmuru,
Akıyor damarımdan usul usul bir nehir.
*
Gülüyor kibir ile köşe başını tutan,
Cebini dolduruyor lokmayı bütün yutan.
Farkına varamadı uyuyan koca yığın,
Gözümün içine bak, kalmadı hiç ar utan.
*
Eskiden kürsülerde gürleyen o ozanlar,
Şimdi köşe bucakta kuyu kazıp bozanlar.
Değişmiş bu meydanın kuralı yavaş yavaş,
Kalemini satıyor destanları yazanlar.
*
Dertlerin sarmalında kaybolurken şu nida,
Satılmış umutlara edemezsin ki veda.
Üstü kapalı işler, hep altından oyulur,
Kime hesap soracak bu sahipsiz şüheda?
*
Hırsızlar ev sahibi, mazlumlar kapı kulu,
Zenginler yürüyorlar hep o altından yolu.
Görmezden gelir olduk arsızın telaşını,
Boşalttılar gizlice, kalmadı hiç sağ solu.
*
Zehirli tohumları tarlamıza ekenler,
Acımasız çarklarda boynumuzu bükenler.
Görmüyor ki gözümüz giden koca serveti,
Gülüyorlar gizlice, ipimizi çekenler.
*
Tepeden tırnağa dek bürünmüşler yalana,
Bir alkış tutuluyor her değeri çalana.
Kimse ses çıkarmıyor bu çürüyen yapıya,
Dönüp de bakmıyorlar arkasında kalana.
*
Söz ustası ozanlar susturulmuş köşede,
Kalemler uyuşuktur, aklı kalmış neşede.
Çaktırmadan yontulur direkleri çadırın,
Boğulur hakikatler en karanlık şişede.
*
Dışarıdan bakınca süslü bir vitrin durur,
İçeride kemirgen temelinden taş vurur.
Farkında değil kimse tükenen umutların,
Yavaş yavaş çürüyen ağaç ayakta kurur.
*
Ruhumuzu zincirle sardılar çaktırmadan,
Değerleri ateşte kardılar çaktırmadan.
Gafletin uykusundan uyan ey suskun yığın!
Bizi bizden koparıp, yazdılar çaktırmadan.