Bir sonbahar akşamında hatırla beni
Ellerini ısıtırken
Kızarmış burnunu ovalarken
Ufak bir sohbet arasında
Tatlı esen rüzgarda
Seni gördüğüm sokakta
Ne kadar görmesen de
Ne kadar uzak olsan da
Ne kadar sevmeyi bilmesem de
Bi o kadar beklerim seni
Pusulam yönünde
Yönüm gülüşünde
Seni sevdiğimi sessizce haykırmak isterim
Kimseler bilmesin ey yâr
Desem ki nefsime yenilgim
Yada gülüşlerine yıllarımı verdim
Ey yâr neyledin sen benim hayatıma
Nankörlük yapmaya mecbur bırakma beni
Ne seninle nede sensiz
Kaybolan bir ben görüyorum
Hazırmıydım mide bulandırıcı sevdalara
Oysaki dünden belliymiş
Sen beni ben yapan parça
Bende kaybolan bir parça
Bakmalıyım uzun uzun yüzünün her santimetrekaresine
Kirpiklerinin sayısını ezberlemeliyim
Gözlerinin kahvesinde kırk yıl düşünmeliyim
Sözlerinin tiryakisi olmalıyım
Unutup tekrar tekrar konuşmalıyız
Denizlerin mavisinde gözlerinin kahvesinde
Bir vefasız uğruna düştüm ben bu yollara
Adı belirsiz oldun bana
Sevseydin neler olurdu bak
Nefsimin yenikliğidir sende durmak
Gitmemek acizliğimdir
Yoktur bir başka seçeneğim
Bir bakıştın oysaki
Yıllar yılı sürecek kadar mı
Hiç başlamadan bitmeyi öğrenmişim oysaki
Usulca sessizce habersizce bitmeyi
Ne gerek var rezil rüsva olmaya
Alemi cihana duyurmaya
Bir ben bir Yalnızlığım
Kör kuyular içinde
Paslı kapılar ardında
Benliğimle yüzleşemeyecek kadar cesaretsizim
Çok şey istemem
Hüzün bende mutluluk sizlerde kalabilir
Gün ki esir olur tebessümüne
Tutsak olur bakışların bu güne
Yeni bir güne güzel bir gülle başlarım
Rastgele rüzgar eser sen gelirsin akıla
Toz toprak altından eser kokun
Bir yağmur yağar sel olurum sokağına
Seversen kalp ile sev
Aldanma sen gözün gördüğüne
Nede olsa gelip geçer gözün gördüğü
Seversen hakikat ile sev
Surette kaybolur nede olsa
Unutulmayan tek şey kalbidir
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!