Yetmiş iki keder Şiiri - Orhan Demirtaş

Orhan Demirtaş
393

ŞİİR


16

TAKİPÇİ

Yetmiş iki keder

Ve sonunda anladım ki hiç bir şey rüya değilmiş.

Konuş artık aşka sürgün kalbim, gün konuşma günüdür acıya. Yeter sustuğun kalben. İçindeki yetmiş iki kederi kır ve hayali bile olsa var yüreğinin sıcağıyla sevgiliye, beyhude kararsa bile ansızın canına gece.

yıllardır bir gölge misali sırrımın içinde bir sır gibi saklıdır yüzü. Her bir karışı aklıma yazılan. Kalbime yazılan. Ruhuma yazılan. Bir Ardıç ağacı misali hasrete dair ölüp ölüp kendi dalıyla yeniden doğan. Güneşin, ayın, yıldızların şehri, sevdanın şehri, aşkın şehri İsfahan'ı tümden yakar gibi gönülde yanan,
yanan, yanan, yanan
...............................yandıkça yar olan.

Ben serdarıyım artık adına aşk denen bir kutlu yaranın.

Kimse kimseyi bu kadar çok sevmemeli aslında.

Zira, insanın kalbinin içinde hiç kimseye yer kalmıyor ve dahi an be an saçının her bir hanesinde tel tel cenneti kokluyor.

Ah o ki, ne eşsiz bir yerdir ya Rab, doğruya giden tek yol, yeni bir dava, yeni bir ateş ve dahi seven kalbin kınında saklı eşsiz bir su.

ve yine ve her şeye rağmen
Yetmiş iki acının içinden çıkıp bir çift gözün gölgesine sığınan yine benim ben, duy ey uzağıma gidip bana hasret gönderen.

ey kederin acı tadını bana reva gören yar,
...Ben ki içimdeki yetmiş iki putu kırıp bir tek sana sığınmıştım.

..........................Unutma.

Orhan Demirtaş

Orhan Demirtaş
Kayıt Tarihi : 24.11.2020 15:20:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!