YETER Kİ Şiiri - Muhsin Yener 2

Yeter ki bir insanın yüreğine taş gibi düşmesin sözlerin. Yeter ki bir çocuğun gözünden umut eksilmesin akşam vakti. Yeter ki ekmeği bölüşürken acı büyümesin sofralarda. Bir yarayı kanatmadan yaşamak vardı, bir kuşu ürkütmeden geçmek sokaklardan, bir garibin omzuna sessizce el koymak vardı. Oysa dünya, kırmanın marifet sayıldığı uzun bir uğultuya döndü kardeşim. İnsanlar birbirinin kalbinden geçiyor paslı bıçaklar gibi. Ve şimdi en büyük iyilik sayılıyor kimseyi incitmemek. Bak, ne kadar küçüldü dileklerimiz… Biraz merhamet, biraz vicdan, biraz da insan kalabilmek için çırpınan yürekler kaldı yalnız. Yeter ki zarar vermeden geçelim şu dünyadan. Gerisi, dağlara bırakılmış bir türkü gibi elbet bir gün tamamlanır. Muhsin yener