Yeter Şiiri - Leyla Saliha Tersakan

Bana iyilik borçlu değilsiniz.
Gül uzatmanıza da gerek yok.
Yeter ki, avuçlarınızdaki dikenleri
kalbime sürmeyin.

Çünkü bazı insanlar
çiçek vermez;
kök salar yaraya.

Bir insanı öldüren,
hep kurşun değildir.
Bazen bir yalan,
bazen bir ihanet,
bazen de yüzüne bakarken
arkasından kazılan kuyudur.

Ben merhameti dilenmiyorum.
Sadece kötülüğünüzü
kapınızın önünde bırakın.

Çünkü insan,
iyilik görmeyerek değil;
sürekli kötülüğe maruz kalarak yorulur.

Ve bilin ki...

Bir gün herkes,
kendi bıraktığı izin üzerinde yürür.
Kiminin ayağı çiçeğe basar,
kimininki kendi karanlığına.

O gün geldiğinde,
ben susacağım.

Çünkü bazen
en ağır cümle,
artık hiçbir şey söylememektir.