Yepyeni Sayfa Şiiri - Kasım Kobakçı

Ufuklardan belirip, kara bulutlar sardı her yanı,
Rüzgârın, o korkunç uğultusu, dağları dövüyor,
Beklenen, o büyük gün, nihayet kapıya dayandı,
Doğanın gür sesiyle, yer gök birbirine giriyor.
*
Sessizlik bozuluyor, gürültüyle inlerken gökler,
Şimşekler çakarak, o zifiri geceyi deliyor,
Yıllardır süregelen, derin rehavet artık biter,
Gamsızca yaşayanlar, korkuyla irkilip bakıyor.
*
Sağlamdır sanılan, o devasa duvarlar çatırdar,
Temeller sarsılıyor, dayanamaz bu sert darbeye,
Yalandan kurulan, o süslü ve ihtişamlı binalar,
Teslim oluyor şimdi, esen bu amansız öfkeye.
*
Korkuya kapılıyor, sırça köşklerinde duranlar,
Saklanacak yerleri kalmadı, bu tufan anında,
Kaçışmak istiyorlar, panik içinde tüm insanlar,
Çaresizlik kol gezer, o beton yığınlar yanında.
*
Boyalı maskelerin hepsi, birer birer düşüyor,
Görünen manzaranın ardındaki, o hiçlik çıkar,
Yaldızlı yalanların, saltanatı burada bitiyor,
Gerçeğin rüzgârı, o sahte vitrinleri tez yıkar.
*
Zenginlik ve gösteriş, bu afette fayda etmiyor,
Eşitlenir herkes, o suyun ve çamurun içinde,
Biriken kirli sular, caddelerden taşıp gidiyor,
Saklı kalan hesaplar, dökülür meydanın yüzüne.
*
Ortaya saçılıyor, gizlenen ne varsa derinde,
Balçığa bulanıyor, temiz sanılan tüm o yüzler,
Kokuşmuş nehirlerin, akıntısı durmaz yerinde,
Gözlerin önündedir artık, o utanç verici izler.
*
Rüzgârlar dinince bak, hakikat kalıyor geride,
Yıkanıp paklanıyor, kirlenen o yaşlı kainat,
Aydınlık beliriyor, sabahın o ilk saatlerinde,
Yepyeni bir sayfayı, çeviriyor şimdi bu hayat.