Uzandığım yerde üzerime dökülen güller gibi geliyorsun aklıma
Hayatın iğne işi oyasında açan en kırmızı gül gibi
Önce bir dost sıcaklığıyla sarıyorsun yaralarımı
Sonra aşkın armağanı oluyorsun tenimde
Her şey seni anımsatıyor bana
Gökkuşağının yedi rengine boyuyorsun içimi
Sevgilim seninle çoğalıyorum ben burada
...
Ben her gece
Senin boynunda saklı o vahşi geyiği
Boynuzlarından tutup
Yaşama armağan ediyorum
Eskiden kabuslarla uyandığım uykular
Şimdi başımın yastıktaki çukurunda birikiyor
Ve her sabah; sen kollarını açtığında
Yeniden kutsuyorsun beni
Zamanın bütün irinlerini sıkıp
Temizliyorsun yaralarımı
Sen bana Leyla oluyorsun sevgilim bu çölde
Benimse tek yapabildiğim mecnun olmak sana...
Kayıt Tarihi : 18.09.2026 10:41:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
sonbaharın tılsımlı ezgisi
Şiir uzanırken sevdaların leylasına en çok iğne oyasına benzer gül. En çok bin bir gece masallarına.
Hep güzel yazan kaleminizi kutluyorum. Teşekkürlerimi bırakıyorum şiirin baş ucuna.
Tebriğim kalsın
TÜM YORUMLAR (2)