kurumuş bir ırmağın yatağında geziniyorum
yeni kurumuş çamurla kaplı bedeni
yetememiş belli bir şeylere, birilerine,
yıpranmış farkında olmadan derinlerinden,
içilmiş kurutulmuş mahcup bir duruşu var,
kime neye bilinmez.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




sen mükemmelsin... tşekkürler (çilek)
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta