Yelkovanlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Sallanınca kıyılar, koptu hırçın fırtına,
Maydanozlar saçıldı, bulutların sırtına,
İlahi adalet bu, bağırsınlar yırtına.
Bir tapınak diktirip, ödettiler millete,
Pusulalar dönüyor, o yemyeşil demete.
*
Çekilince perdeler, yüksek saray camına,
Maydanozdan taç yapıp, taktılar endamına,
Randevuyla çıktılar, dostların selamına.
Kürsülerden garibe, sabır tavsiye eder,
Söylendi taş kaldırım, bu gemi dibe gider.
*
Bölüştüler demeti, kazıyarak toprağı,
Bir midir taşın yükü, maydanozun yaprağı?
Dedi ki süslü tüccar, çok kutsaldır çırağı.
Süzüldü arabayla, meydanlara bakarken,
Eridi yelkovanlar, zaman suya akarken.