Yeganeme Şiiri - Kadir Deniz

Ben Elayı sevmezdim gözlerine denk gelene kadar.
Çok zarifti bakışların, teslim oldum kirpiklerine.
Kırp hadi gözlerini, düşeyim üstüm başım aşk olsun.
Çok farklı anlamlar savuruyor saçların.
Kapıldım esintisine, sürüklendim çehrene.

Papatya gibiydi güzelliğin, topraktı kokun.
Oysa ben her yaprağını farklı severdim.
Her mevsim farklı severdim seni,
Çünkü sen her mevsim farklı kokardın.

Uçurumun kıyısında hissediyorum soluğun olmadan.
Tırnaklarım daha fazla dayanamazdı ellerin olmasa,
Tutunamazdım, düşerdim avuçlarına.
Gülüşünde bir şey var, güneşe dokundurur insanı.
Gülüşünde bir şey var, duraksatır dünyayı.
Şiir var parmak uçlarında, şiir var attığın adımlarda,
Bir roman gibisin raflarımda.

İhtiyarlamak ne güzel olurdu seninle.
Saçlarının beyazlığında yaşamak,
Yüzünde çizgiler oluşacak ve yuva olacak dudaklarıma.
Santim uzaklaşsan, ritmi bozulurdu kalbimin.
İhtiyarlamak ne güzel olurdu seninle.
Ağır ağır kulaç atardık sevgi denizine.

Gökyüzündür geceyse suskunluğun.
Saflığın, şeffaflığın, samimiyetin birer lütuf mu?
Naif, seviyorum seni incitmeden.
Çocuksu yanını seviyorum, hiç büyütmeden.
İlmek ilmek işledim seni her bir hücreme.
Yıldızlar kadar seveceğim seni,
Yağmur taneleri kadar seveceğim seni.
Göz kapaklarım sen dolup kapanana denk.