Kadir Deniz Şiirleri - Şair Kadir Deniz

Sızlanıyorum çınar ağacının gölgesinde.
Her bir yaprağı şahit oluyor, dalları kahkaha atıyor tükenmişliğime.

Ağaç mı acımasız, yoksa omuzlarıma yük olan acizler mi?
Kaç yalnızlığa şahit oldu,
Kaç intihar gördü kökleri?

Artık her şey seni andırıyor bana.
Terbiye edemiyorum duygularımı.
Saatin içindeki telaşlı saniye gibiyim;
savuruyorum kendimi zaman kavramında.

Ey benim ahu gözlüm,

Aşkın dengesi neydi?
Süslü bakışların mıydı, yoksa ahenk saçan lafların mı?
Boynuma değen nefesinin titrek sıcaklığı mıydı?
Oysa soğuk yönü bozardı dengemi.
Savrulurdum titrek nefesinde, sonra bitap bir halde düşerdim avuç içlerine.

Gökyüzüyle buluşunca ne de güzel olurdun.
Haksızlık etme duru masumiyetine.

Nankörlük olmaz mı bu yaptığın kendine?

Gör kendini, aynan benim, bak iyice.

Şu anki bulunduğum yeri bilmek istemezsin.
Öyle bir yerdeyim ki, gölgeler bile sessizliğe mahkûm.
Zaman burada ağır, nefesler kırık,
Ve her adım geçmişin küllerinde yankılanıyor.

Ama yine de bir ışık var içimde, sana dair usulca sızan.

Sokaklardaki sabaha karşı sergilenen sessizlik, benliğimin göstergesidir.

Ya da boş bir parkta kendi başına sallanan salıncakta eğlenir ruhum.

Kimi zaman savruluyor hiçlik rüzgarında duygularım;
Şiirlerimi hapsettiğim, boyası dökülmekte olan küf kokan duvarlarım varya, hani çentikle taştı, yer kalmadı kafiyeye.

Bu nasıl bir ağrıdır, Allah’ım?
Göğüs kafesimde taşıyamadığım sancılar var.
Takatim kalmadı gayrı.

Bir fısıltı işitmesini bekliyor kulaklarım.
Bir fısıltıyla kandırıyorum kendimi belki.

Düşüncelerimde bir gedik açtım,
Sağlıklı cümleler dökülmüyor artık dudaklarımdan.
Bir akrebin zehri gibi ilerliyorum zaman kavramında.
Yavaş yavaş yayılıyorum saatlere,
yavaş yavaş çürütüyorum dakikaları.

Bir kadının gözyaşı çok önemlidir çünkü içinde zayıf noktaları vardır. "Seni zayıf noktandan öperim" diyen adamları sevmelidir kadınlar.

Kirpiklerine asılı kalabilirim, bir ömür gözlerine yakından bakmak için.