Eyvah Ki Ne Eyvâh Şiiri - Mecit Aktürk

Atisi karanlık bu koca küre
Toz pembe düşlere üs’tü bir zaman
Kul Hakk’a yakındı dil tefekküre
Ucundan süzülen süstü bir zaman
Mazluma sığınak naçara daldık
Kaldık ey müslüman; sınıfta kaldık

Kalplere sürûrken sevgi ateşi
Pek kolay değildi İblis’in işi
Toprağın kustuğu Firavun leşi
Her tahta çıkana dersti bir zaman
Çağ açıp kaparken nasıl azaldık?
Kaldık ey müslüman; sınıfta kaldık

Kebair günahken kalpleri kırmak
Huzurla çağlardı nehirle ırmak
Kadına, çocuğa... Masuma kıymak
Mertliğin ruhuna tersti bir zaman
Tarihin nezdinde hayli ufaldık
Kaldık ey müslüman; sınıfta kaldık

Asılken adalet Güzel Sanatta
Kalan da kaybolmuş teferruatta
Değişti çağ, asır; mevsimler hatta;
Baharlar bahtına küstü bir zaman
Alın ter beklerken gaflete daldık
Kaldık ey müslüman; sınıfta kaldık

Hasımdı NATO’yla Varşova Paktı
Savaşsız seneler su gibi aktı
Merhamet tahtını kine bıraktı
Buz gibi rüzgarlar esti bir zaman
Ne şarka ne garba galebe çaldık
Kaldık ey müslüman; sınıfta kaldık

Arada aldanıp sırıtan yüze
Pas tutar sanırdık binlerce füze...
Siyonist eniğin ürmesi bize
Yegâne detone sesti bir zaman
Gazze sarsılırken topyekûn laldık
Kaldık ey müslüman; sınıfta kaldık

Kızıla boyarken küreyi kanlar
Kahırla doğmakta yaz günü tanlar
Dünyada mahşeri yaşayan canlar
Beşerden umudu kesti bir zaman
Eyvah ki ne eyvâh; nice âh aldık
Kaldık ey müslüman; sınıfta kaldık