Doğmadan alnıma düşmüş bir kalem,
Mürekkebi kanım, kara yazı mı?
Her harfi bir hançer, noktası elem,
Satır satır okur beni mazi mi?
Dostlar kuşlar gibi göçtü diyardan,
Ne bir mektup geldi, ne selam yârdan.
Bir gölge sızıyor soğuk duvardan,
Toprak bizi bekler, yoksa sizi mi?
Gidip de ardına bir kez dönmeyen,
Bir damla yaşını yere dökmeyen,
Yuvamı yıkarken hiç diz çökmeyen;
Unuttuğu ben mi, yoksa sözü mü?
Gece yarısında uyanır yara,
Ay bile çekilir, gök olur kara.
Düşer bu can yine o eski dara;
Ağlayan gönül mü, gönül gözü mü?
Ayna da yalancı, sırrı dökülmüş,
Zaman bir yay olmuş, belim bükülmüş,
Gülüşler maskeymiş, birden sökülmüş;
Bu dünya gerçek mi, sahte yüzü mü?
Bir sevda gömdüm ben, içimde yanar,
Üstünü kül örter, el söndü sanar.
Kalbim her seherde adını anar;
Yakan alev midir, kalan közü mü?
Kalem kırılınca mürekkep kurur,
Satırlar silinir, sayfa savrulur,
Geride bir tek harf, bir nefes durur;
O tek harf ben miyim, canın özü mü?
Mahmut Kasapoğlu
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 10:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!