Sevgim hazinemdi tefecilerce çarçur edildi.
Uzaklaşsın bedbaht çalmasın gönlümün kapısını.
Bırak kalsın gülde, bülbülde koparsın figan.
Bakmam artık kimsenin yüzüne koptu tufan.
Avazım her çıktığında gider yedi kat yerin dibine.
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!




Bu şiirde şair, sevgiyi bir “hazinenin” kaybı olarak betimliyor ve artık önceki haline dönmemeyi seçiyor:
“Sevgim hazinemdi tefecilerce çarçur edildi.”
Burada yüksek motifli mecaz var: sevgi malî bir değer gibi algılanıyor ve sözde “tefecilerce yok edilmiş. Bu imge, aşkın ya da bağın insana verdiği değerin, dış etmenlerce nasıl zedelendiğini güçlü biçimde anlatır.
Şiirin ilerleyen kısımlarında “tufan” sözcüğüyle duygusal yıkım, “mahşer” ile kaderin nihai yüzleşmesi ima edilir. Geleneksel bir hüzün şiiri atmosferi kurar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta