Yaz Kalem Şiiri - Adem Efiloğlu

YAZ KALEM

Yaz kalem;
Her insan uyuduğunda ölmüştür.
Nedir bunca efelenme dünyaya,
Kolaysa uykuya diren,
Kolaysa kapatma gözlerini,
Kolaysa nefessiz kal kalabildiğin kadar,
Kolaysa aç, susuz dur…

Yaz kalem;
Kol kırılıp,
İçinde kalmalı yen,
Eğer orada kalmayacaksa yen,
Çıkıp gitsin isteyen.
Zaten hepimizi beklerken kara toprak,
Dal kırılsa incinmez mi yaprak,
Söylesene kalem,
Samimiyet halis kılınsın, yürekten inanarak…

Yaz kalem;
Yükseldikçe insan,
Yükseldi kibri.
Adeta gökyüzüne beton döküldü.
Hatta,
Gökdelenlerden izleyenler dünyayı,
Her şeye tepeden bakar oldular,
Sanki insanlar bir noktadan ibaret,
Çocukları toz zerrecikleri,
Kocaman arabaları bir sinek zannettiler.
İnsan kalem, ne kadar verdikçe yaratan,
Doymuyor nefsi, istiyor arlanmadan…

Yaz kalem;
Eğer vicdan varsa birinde,
Korkuyorsa Allahtan,
Utanıyorsa yaşanılanlardan,
Merhamet ediyorsa yaratılanlara,
Eğer haya ediyorsa birini kırmaktan,
Sayıyorsa büyüklerini,
Seviyorsa küçüklerini,
Edeple gelip, edeple gidiyorsa,
İşte o eşrefi mahlukat olan, insandır,
Ve unutma bazıları insandır, bazıları ihsan…

Yaz kalem;
İnsan sever,
Sevince değişir mevsimler,
Sevince başkalaşır yürekler,
Rüzgarın fısıltısı şarkılar söyler kulaklarına,
Sabahlar büyük bir nimet gibi kucaklar benliğini,
Sevince dudaklarında en güzel şarkılar,
Sevince mavileşir rüyalar,
İnsan sever,
Sevdikçe güzelleşir insanlar…

Yaz kalem;
Her insanın içine koysunlar çocukları,
Çocuklar idare etsin dünyayı,
Savrula savrula yaşıyoruz durmadan,
Ama inanıyorum er ya da geç,
Dünyayı iyilik kurtaracak.*…

Adem Efiloğlu
18 Ekim 2026
Saat.18.41