Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
gözlerimin feri açıldı okuyunca sabahtan. 25 yıldır veriyoruz bu şehitleri biz üstadım. dünyanın hiç bir yerinde yoktur böyle bir kardeş kavgası daha. kan davasına benziyo bizimkisi daha çok. yıllardır bir sizden bir bizden. yanan yürekler cabası. arkadan daha babasının öldüğünü bilmeden sanki bayrama gider gibi cenazesinde giden çocuklar, genç sevgililer, eşler ve daha nelerin yanan canları.
of üstad of yine deşildi yüreğimdeki yara. allah ölenlere rahmet kalanlara peygamber sabrı ersin. versinde kimseler isyan etmesin.
duyarlı yüreğinizi kutlarım dost yunusum.
saygılarımla kabul et tam puanı.
Ramazan Uğur
Gidenlerin bir kısmı sağ salim dönmediler
Vatan Bayrak uğruna canlarını verdiler
Bir çok hane yaşadı feryadı figanları
Ağıtlarla bekledik devrilen çınarları
Al Bayrağa sarılı tabutu köye geldi
Vatan Millet sağ olsun çığlıkları yükseldi
Ana baba perişan yavuklu şok olmuştu
Mezarına inerek yazmasını koymuştu
Yürekler parçalı gözler dolu dolu perişan oldum bu sabah ....Vatan sağolsun ne mutlu şehitlik mertebesine erenlere dedim ve tesellimi buldum...duygulu yürek canı gönülden kutlarım kleminiz susmasın
Sabahın bu ilk saatlerinde yüreğimi parça parçe eden ve yıllardır dinmeyen bir acıyı tekrar ama destansı bir şekilde, peyaz perdeye yansımış şekli ile okumak paramparçe etti yüreğimi.
Kaç gelin dul kaldı, kaç sevdalı ayrıldı, kaç annenin babanın bağrı yandı kahpe kurşunların bir hiç neden yüzünden parçalanan bedenlerin ardından. Ama olsun dökülen kanlar yerde kalmayacak bundan eminim. Vatan sağolsun.
Sevgili dost. Duyarlı yüreğinizi ve destan gibi şiiri bizlere sunan yüreğinizi kutluyor tam puanımı bırakıyorum sayfanıza. Saygılarımla antolojime alıyorum izninizle.
Son zamanlarda onlarcasına şahit olduğumuz bir mevzu. Harika kalemden harika bir eser çıkmış. Allah geride bıraktıklarına sabır versin.
Muhteşem olmuş .
Saygılar, sevgiler
İstemem Mahşere kalsın vuslatımız
Şehit olarak akacaksa kanlarımız.
Bu dava için herşey mübahtır.
Yüreğinize sağlık Yunus Hocam..saygılar selamlar.
Rabbimin merhameti ve bereketi üzerinize olsun.
Sevgi,saygı ve muhabbetlerimi sunuyorum.
Okurken yazılanlar gözümde canlandı.Gözlerim doldu.Harika bir anlatım.Rabbim tüm şehitlerimizin ruhlarını şad etsin.Duyarlı yüreğinize sağlık üstadım.Kaleminiz hiç susmasın.Selam ve saygılarımla Mahperi KOÇ
Yüreğim burkularak, çekilen acıları hissederek okudum güzel şiirinizi.
Allah bundan sonra yaşatmasın bu acıları.
Tebrikler, saygılar.
Okumaya başladığım ada son günlerde basında yayınlanan fotoğraflar geçti gözlerimin önünden tek tek. Duyarlı kalemine teşekkür ediyor, gözlerinden öpüyorum.
anlamlı bir şiirdi sevgili arkadaşım anne babaların
medarı iftaharı evlatlarımız vatana hizmet vermeye koşan askerlerimiz hasretle beklemeye hazır yavukluları allah gidip dönmeyi nasip etsin yavuklular ve anne babalar sevinsin hep dileklerimiz kör kurşunlar hedefini şaşırsın hatta hiç olmasın.....sevgilerimle selamlıyorum bu şiiri ve sıcacık yüreğinizi
müzeyyen başkır
Şiiriniz hüzünlendirdi,duygulandırdı bizi sayın Yunus bey. Konu mükemmel işlenmiş. Kutluyorum.
Bu şiir ile ilgili 123 tane yorum bulunmakta