Yastık altı masalı Şiiri - Mahi Yeis

anahtar deliği bize gökyüzünü uzatmadı,

çam yorgunluğundan sarkan bir fısıltı tükürdü kendini,

bir merdivenin diz kapağında unuttuğumuz rüya gibi.

yastığımın altına bir azı dişi bıraktım,

bu gece,

diş perisi masal okusun diye.

masalın ilk cümlesi sakız gibi yapışıktı karıncalara,

ve her harfi, kulak mememe yorgan diken bir sabaha döküldü.

tırnaklarıma dolan kirler,

hiçbir zaman benim olmadı,

çünkü o kirler,

başkasının düşlerinde unutulan birer isimdi

ve ben, her tırnağımda

bir başkasının suskunluğunu büyüttüm.

panjurları her sabah tekrar açmalıyız,

çünkü duvarlarda küflenmiş cümleler var,

biri hep saat beş buçukta

aynı hayali baştan kusuyor.

gökyüzü?

düşerken unuttuğum bir merdivendi o,

ben tırmanmadım.

sadece bakıp, gözlerimin ucunu kestim.

panjurları her sabah tekrar açmalıyız,

çünkü gecenin unuttuğu ne varsa,

gündüz onları tekrar hatırlamak ister

panjurlar, gökyüzüne bakan bir mezar kapağıdır aslında,

ve

biz her sabah

ölümün üstünü aralayıp

"hâlâ buradayım"

deriz

evin içindeki sessizliğe.