Yaşarken Ölüyorum Şiiri - Niyazi Avcı

YAŞARKEN ÖLÜYORUM

Çile ile derdim çok
Sonumu biliyorum
Kılavuza gerek yok
Düşerek geliyorum

Hergün candan can gider
Yakıyor dertle keder
Hallerim belli eder
Takatten kalıyorum

Hal bilmeze dargınım
Bir kenarda sürgünüm
Ezik bünyem yorgunum
Ayakta dalıyorum

Yaşım kemali buldu
Domurcuk gülüm soldu
Nefesim zorlar oldu
Boğuldum doluyorum

Kaderim bana kızık
Kalmadı arzum azık
Karardı rengim bozuk
Gün be gün soluyorum

Dışım boy pos güzeli
İçim bağlar gazeli
Bir sinsiyi sezeli
Yaşarken ölüyorum

Niyazi(Nizami)Avcı
04.01.3025