Hüzün bir su damlasına sığdığı an,
Ya yok olduğu yerde varlığınla yaşam katar
Ya da yaşam vardır olduğu yerde.
Kurumuş, çoraklaşmış her bir tarafa dağılır
merhametinin özü derinliğin kadar.
...Tüm güneşe yüklense, düşüncenin aydınlık ışığı.
Bitmez sonsuzluğa doğacak anlar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta