Yasamal Şiiri - İsmail Uysal

Bir dağ başı türküsü, bir kadim öyküsün sen
Bir çocuk gülüşüyle anlatılmış bir masal
Düğünçiçeği, çuha, papatyalar ve süsen
İçinde kaybolduğum bir âlemdin Yasamal

Yasamal, bir çocuğun hayaliydin, düşüydün
Uzaktın, çok uzaktın ve hatta dağ başıydın
Çileydin bazen kabul bazen de gözyaşıydın
Lakin kalbe taht kuran bir elemdin Yasamal

Orman yolu üstünde ne hayaller kuruldu
Kaç hayal henüz ergen çağlarında yoruldu
Düzlüğünde kaç yürek kaç yüreğe vuruldu
Nice şiir yazdıran bir kalemdin Yasamal

Deren çamaşır değil ruhu temizliyordu
Sesinin her tınısı bin nota gizliyordu
Büyüsüne kapilan akışı izliyordu
Aşa ekmeğe tuzdun, çaya demdin Yasamal

Sanki semanın bütün renkleri öz yurdumda
Bir gecen vardı ki ah yıldızlar başucumda
Uzatsam ellerimi birçoğu avucumda
Hem günümün ışığı hem gecemdin Yasamal

Gözlerimi kapatsam sesinde huzur vardı
Yağmurunda, karında, sisinde huzur vardı
Sobanın ateşinde, isinde huzur vardı
İhtişamsız halinle muhteşemdin Yasamal

Kokusu burnumda ki sanki çam ağaçları
İçindeyim, yapraklar kah yeşil kahi sarı
Aynı anda yaşarken baharı, sonbaharı
Seherde güle konmuş bir şebnemdin Yasamal

Şeyhbekir çeşmesinin suyundan yansa dudak
İçilir avuç avuç ne sürahi ne bardak
Dalmışım maziye bak, susarak, susayarak...
Yüreğimi sızlatan bir özlemdin Yasamal