Yaşamak.
Yufka düşüncelerimin cam pencereleri ardından bakıyorum yaşama.
Keşkelerle iç çekiyorum geçmişin pas tutmuş şarkılarını mırıldanırken.
Tozlu raflarda tuttuğum yanık uçlu mektuplarda bekletiyorum yaralarımı.
Gelecekle düş gemileri yapıp umutlara açılırdı yüreğim...
Ve her umut bir fırtına ile biterdi batarken hayallerin ölüler cehennemine.
Şu bir gerçek meçhullere dümen kırmanın bedeli hayallerini kaybetmekmiş.
Karanlık ufuksuz gökyüzü kadar bilinmeyenle dolu hayat.
Tıpkı ihanet gibi, yalan gibi, aşk gibi, ölüm gibi...
Vakitsiz göze alabilmek demekmiş yaşamak...
Hasan Hüseyin PEHLİVAN
05.06.2010
Ankara
Kayıt Tarihi : 12.09.2026 01:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!