Yarınlar Aşkına Şiiri - Kasım Kobakçı

Ozanlar düşse de kalır bir eser,
Kalemler susunca kazılır siper,
Sonradan düşülür kayıtlı Kevser;
*
Ömürler kuşatır bizi savaşta,
Türküler çalınır, kalırsan taşta,
Zaferler dirilir bayramda başta.
*
Yıllara barutu saçarlar her an,
Siperde dudaklar kavrulur yaman,
Boğaza dizilir o kesif duman;
*
Sevdalar anılır, çöker kara leyl,
Sükutlar derinden verse de bir meyl,
Metinler ardına eklenir bak zeyl;
*
Mevziler mevziler, satır satır bak,
Adım adım nöbet, dinlemez kulak,
Sözlerin siperde düşüşü kurak;
*
Yazarın bağrında kanarken yara,
Şafağın rengini bürürken kara,
Ümidin bittiği o son diyara.
*
Direniş umudu solarsa kışta,
Dizeler dirilir her haykırışta,
Ozanlar can verir sert yıkılışta.
*
Mevsimler siperde açmaz hiç çiçek,
Tohumlar yarına varmaz ki gerçek,
Zeyllerde saklıdır gelecek ölçek;
*
Ruhtaki, ruhlardaki bu gerilim,
Biz görürüz sözde nedir dirilim,
Karanlık cephede sürer eğilim;
*
Bir nefer toprağa düştüğü zaman,
Kurşuna ve güne kalır bu destan,
Nöbette zeyl olur tarihe her an.
*
Kuşaklar değişir, kaleler kalır,
Hafıza siperden ilhamı alır,
Eklenen her zeylle umut çoğalır;
*
Sancaklar devrilmez sert fırtınada,
Marşlar unutulur ıssız ovada,
Nöbetler tutulur her bir kavgada.
*
Geceler cepheye dökerken kurşun,
Yürekler kor gibi yanardı yorgun,
Yolcular beklerken şafağı durgun;
*
Beldeler yıkılır, uzar bu sefer,
Siperden sipere koşar her nefer,
Tarihin zeyline yazılır zafer;
*
Cümle cümle direnç, hece hece kan,
Siper siper mevzi, uyansın vatan,
Süngülerin ucu parladığı an;
*
Milletin sönmeyen meşalesinde,
Toprağın o vakur, gür nefesinde,
Acının dindiği son tepesinde.
*
Yarınlar aşkına, biterse nefes,
Zeyllerle yükselir siperden bir ses,
Destanı mühürler nöbette herkes.