Dolunayın ışığı vuruyor,
İnce tenekeden bir çatının altında karanlığa pusmuş ayaklarıma.
Kışın esen bir lodos gibisin,
Aklım sana gidince nefesim sona bacasından yükselemeyen duman gibi sıkışıyor gırtlağımda.
Sustuğum her an,
Gelecek kaygımdan.
Hiç olmadığın dünüm gibi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta