Yaraya Sadakat Şiiri - Agâh Tövbekâr

Benim de yaralarımı sarmak isteyenler oldu,
Gecemin karanlığında ışık olmak isteyenler...
Ellerini uzattılar kalbime,
“Unut” dediler, “sil o eski defteri.”
Ama bilmediler…
Ben senin açtığın yaraya bile ihanet etmedim.
Çünkü bazı yaralar acıdan değil,
Sevdanın hatırasından kanar.
Benim içimde bir şehir yıkıldı sen gidince,
Sokaklarında adın yankılandı yıllarca.
Her köşe başında bir hatıra,
Her gece lambasında gözlerin vardı.
Birileri geldi…
“Kalbini bize bırak” dediler.
Ben sustum…
Çünkü kalbim çoktan senin enkazının altında kalmıştı.
Bir başkası gözlerime baktı,
“Ben seni yeniden güldürürüm” dedi.
Oysa bilmedi…
Ben gülmeyi değil, seni özlemeyi seçmiştim.
Benim de yaralarımı sarmak isteyen oldu,
Ama ben senin açtığın yaraya bile ihanet etmedim.
Çünkü sevda dediğin şey,
İyileşmek değil bazen,
O yarayla yaşamayı bilmektir.
Şimdi geceler uzun,
Sessizlik ağır…
Bir sigara dumanında hatıran yükseliyor göğe.
Ve ben hâlâ aynı yerdeyim…
Kalbimde kanayan o eski yara ile.
Çünkü ben…
Seni sevmekten vazgeçmedim.
Hatta bil ki;
Ben senin açtığın yaraya bile
İhanet etmedim…
Tarih:22/07/2001
Agâh tövbekâr
Kayıt:15/03/2026 12:40:00