Yaramsın Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Zamanın saramadığı en derin çiziğimsin.
Göğsüme saplanan o incecik sızısın sen.
Kanar durursun gecenin en zifiri karanlığında.
Kabuk bağlamaz hasretin dokunduğu soğuk tenim.
Ben sustukça içimde büyüyen amansız yaramsın.

Hangi merhem dindirir bu tarifsiz yangını?
Gözlerinden süzülen her damla bir tuzak.
Ayrılık rüzgarı vurur kimsesiz sol yanıma.
Düşlerimde bile sızlayan o keskin bıçaksın.
İyileşmek istemeyen, kana susamış ömürlük yaramsın.

Sensizliğin zehri dolaşıyor titreyen yorgun damarlarımda.
Nefes almak bile batıyor artık ciğerlerime.
Bir gülüşüne kurban ettiğim koskoca yıllar.
Şimdi sadece acıtan bir anı yığını.
Söküp atamadığım, yüreğime kazınmış gizli yaramsın.

Her sokak başında kanatırlar senin hatıranı.
Yüzümdeki çizgilerde saklıdır o bitmeyen matem.
Adını anmak ateşe yürümek gibi sensiz.
Küllerimden doğsam da ruhum sana mühürlü.
Beni benden çalan o muazzam yaramsın.

Bütün tabip elleri çaresiz kalır karşında.
Gittin ve bir uçurum bıraktın göğsümde.
Ne ölmeye yeter bu acı ne yaşamaya.
İki alem arasında beni arafta bıraktın.
Son nefesime kadar taşıyacağım kanayan yaramsın.

Gölgen düşer ıssız duvarlarına yıkık ömrümün.
Faili meçhul bir sevdanın tek kurbanıyım.
Sakladığım yerde inceden inceye sızlarsın hep.
Hiçbir tabiat örtemez bıraktığın o enkazı.
Gülüşümü çürüten o en zehirli yaramsın.

Yarım kalan türkülerin suskun dudaklarında isyanım.
Gözlerimi kapattığımda başlayan dinmez bir fırtınasın.
Geceler boyu kalbimi döven dalgalar gibisin.
Yokluğun tenime batan binlerce paslı çivi.
Dört yanımı saran o kaçınılmaz yaramsın.

Yolunu kaybeden kervanlar gibiyim senin çölünde.
Seraplarına kanıp tükettim bütün taze umutlarımı.
Ayaza çekmiş sevdalarda arıyorum sıcak ellerini.
Kıyamet kopsa da silinmez bende izin.
Bedenimi toprağa bağlayan o ağır yaramsın.