Yaralı sevdam Şiiri - Serpil Koçar

Günlerdir ne sesini duyuyorum,
Ne yüzünü görebiliyorum.
Öyle özledim ki seni,
Ne kelimeler anlatabiliyor bunu,
Ne de satırlara sığdırabiliyorum.

Az önce bir sigara yaktım,
Sessizliğe bıraktım dumanını.
Ses kayıtlarını açtım, seni dinledim,
Kalbimde kelebekler uçuştu.
Resmine baktım, dokundum, öptüm, kokladım;
Ama hiçbir şey, inan, senin yerini tutmadı.

Öyle özledim ki seni,
Yüreğim sızlıyor hasretinle.
Sudan bir bahane ile küstük,
Kaldırmıyor içim bu ayrılığı.
Bir yanım hâlâ kızgın,
Söylediğin kırıcı sözlere…
Ama kalbimdeki sevdan
Susmak bilmiyor,
Duygularıma söz geçiremiyorum.

Her yerde seni arıyor gözlerim,
Ağlamaktan yorgun düştü kalbim.
Sensizlik sararttı içimdeki baharı,
Geceler yıldızsız kaldı,
Sabahlar güneşsiz doğuyor.

Gel artık sevgilim, dön kalbime,
Bitsin bu inat, bu suskunluk.
Kırgınlıkları rüzgâra savuralım,
Sevdamız yeniden filizlensin dallarında.
Benim yüreğim hâlâ seninle atıyor,
Benim nefesim hâlâ senin adını fısıldıyor.

Ne kadar uzak olsan da,
Dönüp dolaşıp yine sana geliyorum.
Çünkü biliyorum;
Sensiz dünya bomboş,
Ve ben yalnızca
Senin sevginle tamamlanıyorum.
Kalbim seninle huzur buluyor,
Ruhum seninle aydınlanıyor.
Ne olursa olsun,
Son nefesime dek seveceğim seni....