Yaralı Güneş Şiiri - Şükrullah Yavuzer

‎Vurulmuş, kanlar içinde yaralı güneş 
‎Dağların ardına devrilir usulca. 
‎Başlar tepelerde gölgelerin valsi, 
‎Gözükara, kaşıkara gecenin 
‎Esmer kolları sarar asil şehri...
‎
‎Üzerime çakılı gecenin gardiyan gözleri.
‎Çekiliyor insanlar bir bir tenhaya, 
‎Sönüyor evlerin ışıkları… 
‎Bense arşınlıyorum ıssız sokakları. 
‎
‎Okuduğum kitapların kapakları geliyor aklıma, 
‎Sayfalar yalnızlık dolu. 
‎Geçiyor önümden bir devriye  arabası, 
‎Yalnızlığımı anlarlar diye ödüm kopuyor. 
‎
‎Yavaş yürüyorum, adımlarım kısa, 
‎Yol kenarında bir akasya çiçeği... 
‎Herkes sevdiğine benzer biraz, 
‎Biraz da dostlarına — 
‎Bense geceye. 
‎
‎Aklım başımda iken bakamıyorum 
‎Bir güzele uzun uzun. 
‎Islanamıyorum yağan yağmurda delice. 
‎Gecenin bir vaktinde, 
‎İçimden geldiği gibi söyleyemiyorum bir türküyü. 
‎Aklı başında olmak iyi değil bazen... 
‎Yaktım bu gece, aklımla aramdaki gemileri. 
‎
‎Gök mü kurşun gibi ağır, 
‎Yoksa gözlerim mi? 
‎Dizginlerini koparmış bulutlar —
‎Belki bir tufan, dingin kılar 
‎Kızgın gökyüzünü. 
‎
‎Anımsa bir eylül yağmuruyla gidişini… 
‎Yağmurlar da silemedi anıları 
‎Bu şehrin belleğinden. 
‎Bir de Susuşlarım eklendi
‎Gecenin esmerliğine. 
‎
‎Sokaklar tenha, 
‎Gemiler, uçaklar geçiyor içimden, 
‎Ürkmüyor sokak kedileri. 
‎
‎Gülistan’ın önünden geçiyorum, 
‎Parmak uçlarımda.
‎Şehrin kadim sahipleri derin bir uykuda… 
‎Menua uyanmasın diyorum, 
‎Ürkmesin Semiramis’in kuşları. 
‎
‎Saçlarımda kırağı, 
‎Kirpiklerimde çiy damlası. 
‎Dilimde devrik cümleler, 
‎Zihnimde İmlası bozuk konuşmalar
‎Kakuli ve Tariria’nın bahçesinden
‎leylak kokuları… 
‎
‎Çiçeklerin katilleridir çiçekçiler… 
‎Makaslar hep çiçek kokulu
‎Döküldü avuçlarımdan yıldızlar. 
‎Yeni bir güzergâh: Samanyolu. 
‎Çok büyüdü gözlerimde, 
‎içimdeki kalabalıklar,
‎Sığamıyor artık hiç bir yere...
‎
‎Değil Kalabalıklar, 
‎Bana göre değil.
‎Kanat çırpan bir kuş konar, 
‎Sesime bir tüy hafifliğinde...
‎
‎Gökyüzüne asılı,
‎Gözlerimin kekeme bakışları.
‎Köle yüreğim,
‎Dili barut kokan, 
‎Bir tacirin elinde...
‎
‎Kaldırıyorum başımı
‎Gökyüzü  kapkaranlık
‎Kalbimde usul usul büyüyen
‎bir yalnızlık, 
‎Yağmur bir duadır  belki de 
‎Kimbilir gittiğin gibi
‎doğarsın bir gün
‎İçimin en tenha yerine.
‎    
‎                  07.11.2025
‎           Şükrullah YAVUZER
‎