Sapladı gönlüme paslı kamayı,
Bilemedim sırtımdan vuranı.
Oluk gibi kanlar sızar bağrımdan,
Ne kara yazıymış yazgım yârim.
Açarlar el tutup marazlarımı,
Örseleyip yıkarlar yere başımı.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




DERTLİ OLMUŞ
HÜZÜN KOKAN ŞİİRİNİZİ
beğeni ile okudum
hüzün insanı yıpratır
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta