Yâr Şiiri - Mecit Aktürk

Hani mahşere kadar sürecekti aşkımız
Yeminini bozan yar! Dön gel artık ne olur...
Vîrâneye döndü bak, gül bahçesi köskümüz
Hoyrat esen hazan yar! Dön gel artık ne olur...

Yapman gereken tek şey gönlüme ilticayken
Ansızın çekip gittin daha gülüm goncayken
Her "ah" bağrımı delen zehirli bir kancayken
Aldırmayan, üzen yâr! Dön gel artık ne olur...

Bir kez olsun hatırla! Neydi vaadin, sözün
Ve dönde ardına bak nasıl yakıyor közün
Yüreğime yük oldu acı, gözyaşı, hüzün
Hislerimi sezen yâr, Dön gel artık ne olur...

Sessiz, ıssız, harâbe gönül denen otağım
Gözyaşlarım sel oldu; lav tüküren bir dağım
Gör ki ne hale geldi gülistan olan bağım
Hep kaş çatan kızan yâr! Dön gel artık ne olur...

Zor geliyor gönlüme onmaz yükü taşımak
Bahtıma kar, kış düştü; bana kaldı üşümek
Maksat ne sana sitem, ne yarayı kaşımak
Dertlerimi çözen yâr! Dön gel artık ne olur...

İzi var sensizligin ak düşen saçlarımda
Bin pişmanlık birikti en küçük suclarımda
Yine d duam sensin her gün avuçlarımda
Benden uzak gezen yâr! Dön gel artık ne olur...

Seni anan nağmeler, yaslı, hüzzama esir
Teselliyi denedim; kalbe etmiyor tesir
Yalnız geçen her ânım sanki bana bir asır
Her hücreme sızan yâr! Dön gel artık ne olur...

Benken doğan güneşin, günlerini ağartan
Şimdi oksun sinemde her an acısı artan
Döktüğüm incileri ucuz fiyata tartan!
Gözyaşımda yüzen yâr! Dön gel artık ne olur...

Umut ile avuttum dertli çalan udumu
Perişan ettin beni, bozdun ağız tadımı
Bir zamanlar "yâr" derken bezediği adımı
Sürgünlere yazan yâr! Dön gel artık ne olur...