Yaprakta Dileklerim Şiiri - Kasım Kobakçı

Yaprak yaprak açılır, ciltlerin arasında,
Kelimeler dizilir, sırların çırasında;
Hikmet arar zihinler, çözer bütün gizleri,
Aydınlatır hakikat, karanlıkta bizleri.
*
Bir soluk ötesinde, soğuk zindan taşları,
Göğe doğru uzanır, mahzenlerin başları;
Susturulmuş nefesler, zincir vurulmuş akla,
İçte yaşar direniş, umut dolu şafakla.
*
Ufku kapatır surlar, yükselir taş zindanlar,
Nağmesiz kalmış kuşlar, boynu bükük fidanlar;
Mühürlenmiş dudaklar, bağlanmış kollarımız,
Benliğimin izinde, sayfalar yollarımız.
*
Hece hece yoğrulur, sararmış yapraklarda,
Uyandırır umudu, kurumuş topraklarda;
Mana peşinde gezer, sırra erer bilinçler,
Önümüze serilir, saklı kalan sevinçler.
*
Bir adım ötemizde, paslı demir kafesler,
Gökyüzünü bölerken, yankılanır nefesler;
Boğulmuş haykırışlar, kelepçe vurmuş çağa,
İçte sessiz direniş, uzanır ak şafağa.
*
Bulutlara dayanır, geçit vermez kayalar,
Neşesiz kalmış bağlar, kurumuş papatyalar;
Dudaklarda bir kilit, sarsılmış yüreğimiz,
Kimliğimin peşinde, yapraklar direğimiz.
*
Sayfa sayfa çoğalır, eserlerin koynunda,
Damla damla süzülür, divitlerin boynunda;
Çözüm arar akıllar, iner derinliklere,
Açılır tüm doğrular, ulaşır benliklere.
*
Bir eşik arkasında, çelikten uzaklıklar,
Göğe doğru yükselir, taşlaşmış kuraklıklar;
Sürgülenmiş fikirler, kuşatma var düşlerde,
Sessiz bir başkaldırı, saklıdır gülüşlerde.
*
Göğe dayanır sırtlar, uzanır dik yamaçlar,
Sessiz kalmış kumrular, yaprak döken ağaçlar;
Kenetlenmiş sözlerim, tutulmuş bileklerim,
Özlüğümün izinde, yaprakta dileklerim.