Yansır Şiiri - Erdem Gümüş 2

Gönülden bakınca, her cemâl güzel,
Ten değil ruh süsle, o tene yansır.
Ruh tenden çıkınca, her cemâl gazel,
Ten değil ruh besle, o tene yansır.

Ne güzel yaratmış, seni yaratan,
Siyah, beyaz, sarı, renkle donatan
Sana kendisini, us’la aratan,
Ten değil ruh süsle, o tene yansır.

Sana giyinirsen, aba yakışır,
Ele giyinirsen, kaba yakışır,
Giymek soyunmaksa, heba yakışır.
Ten değil ruh süsle, o tene yansır

Yüzünden bellolur, içi hasetler,
Makyajla güler mi, ruhsuz cesetler?
Ruhtan başka var mı, beden resetler?
Ten değil ruh besle, o tene yansır.

Az mı gelir yüze, kandaki allık?
Aynanda görünen, sahte güzellik,
Ruhunla bakarsan, kaybolur kellik,
Ten değil ruh besle, o tene yansır.

Üryan doğdum deyip, üryan dolaşma,
İblisin şerrine, sakın bulaşma,
Gideceğin yere, bomboş ulaşma,
Ten değil ruh besle, o tene yansır.

Kul Figani derki, çirkin ruh yoktur,
İnsan Râb parçası, "O " enel hâktır
Cehennem hârında, şeytanı yaktır
Ne beslersen besle, o sana yansır.