Yansımalar Kırılmalar Şiiri - Engin Topkan

Üç boyutlu evrende çürür et ve kemikler,
Zaman denen o dehliz her bir varlığı eler;
İnsan var mı çevrende yoksa boş gölgelikler?
Zifiri bir boşlukta can çekişir tüm kalpler.

Işık sahte bir örtü, ömür dediğin anlık;
Zihin bu dar hücrede her saniye uyanık.
Boyutlar arasında asıl olan karanlık;
Hiçliğin girdabında sönüyor her bir ışık.

Gündüzleri soğuyan, gece solanlar hani,
Zaman denen bu dehliz yutar her bir nefesi.
Karanlık bir ölümle sarmışken tüm bu fani,
Zindana dönüştürür o ruhların kafesi.

Hayatı basamakla çıkan o asi dahi,
Sokakta darmadağın, savrulur durur nefsi.
Mezarlık felsefesi yapan o sessiz fani,
Toprağa teslim olup kırdı en son kafesi!

Dokunsan parça parça dağılır tüm bu serap,
Zihnin derinliğinde sancı sızıyor yavaş.
Madde ağır kıyafet, ruhlar arkada harap;
Yok olmak bir adalet, bu varoluşla savaş!

Küllerin arasından doğarken o ertesi,
Yankılanır boşlukta kör meleklerin sesi.
Zamanın keskin çarkı hemen boğar nefesi;
Evrenin tavanından çöker madde kubbesi.

En ile boy dediğin ruha biçilmiş tabut,
Kırılan aynalarda can çekişirken nutuk.
Kör olmuş kör gözlerde kalmadı zerre umut;
Kelimeler yutuldu, ebediyen kuruduk...

Çizgiler koptu artık, düzlemler bitti hura,
Yansımalar kayboldu, evren kaldı bu yasta.
Karanlık bir dehlizde yönler uğradı sura,
Dön ey insanoğlu dön, kurgu bitmiştir usta!

ENGİN TOPKAN (06.11.2026)