Yansıma Şiiri - Seyrani Göl

aynaya baktığımda
kendimi görmedim;
benden çok önce ölmüş
bir adam duruyordu karşımda.

gözlerinde
yaşanmamış yılların pişmanlığı,
yüzünde zamanın
sakladığı eski bir hesap vardı.

her çizgi
bir yaşın izi değil,
ömrün kenarında unutulmuş
ince bir parantez gibiydi.

dokundum yüzüme;
parmaklarımda
başkasından kalma
bir hayatın soğukluğu vardı.

hangi yaşım bendim,
hangi yüz
başkalarının ellerinde
yontulmuştu?
suskun kaldım.

meğer geçmiş,
arkada bırakılmış bir yol değilmiş;
insanın içinde
yer değiştiren bir gölgeymiş.

nereye dönsem
benden önce oradaydı.
ben yürüdükçe
o da yürüdü;
bazen önümde,
bazen ardımda,
bazen de
ben sandığım yerde.

bazı anılar
kapısını içeriden kilitler.
çünkü hatırlamak,
ölmüş bir zamanı uyandırmak değil;
onu yeniden
masaya oturtmakmış.

ve insan
en çok kendi geçmişinin
tanıklığında yorulurmuş.

kendime baktım uzun uzun.
pişmanlık
yerini çoktan değiştirmişti;
vazgeçiş
içimde başka bir adla yaşıyordu.

bazı şeyleri
bıraktığımızı sanıyoruz;
oysa yalnızca
içimizde daha karanlık
bir yere taşıyoruz.

sonra bir gün
aynada yüzün değil,
seçmediğin hayatlar beliriyor:

söylenmemiş bir söz,
dönülmemiş bir yol,
yarım kalmış bir dokunuş,
kapısında beklediğin
ama hiç girmediğin bir ömür.

hepsi
aynı yüzün içinde
sessizce çoğalıyor.

o an
ayna çatlamıyor;
insanın kendine tuttuğu
eski yalan çatlıyor.

çünkü en ağır yalnızlık
bir odada tek başına kalmak değil,
kendi suretine
içeriden ulaşamamaktır.

aynadan çekildim.
karşımda hâlâ
o suskun adam vardı.

bu kez
yüzüne değil,
gözlerinin ardındaki karanlığa baktım.
orada
yaşanmamış bir ömür
sessizce duruyordu.

ve ilk kez
kendime değil,
benden eksilen adama
acıdım.

ayna sustu.
ben sustum.
yalnızca yüzüm kaldı
geceye doğru biraz daha yaşlanan;

ve içimde,
hiç yaşanmamış hayatların
kımıldayan gölgesi.