Yanmak Mı Gerek Şiiri - Kasım Kobakçı

Dün sokak başında gördüm bir ozan,
Yaka paça olmuş, yarası sızan,
Zorla yaşar iken şifaya kızan;
*
Hiç olmadan solmuş, kalbi burkulmuş,
Bir insan gördüm ki candan vurulmuş,
Adımları yokmuş, dizden yorulmuş;
*
Dik durmayan susan, gözünde keder,
Bir yaralı yolcu, ömrü hep heder...
İyi etmek varken niye bu kader?
*
Dün meydan yerinde bir yolcu gördüm,
Yaka paça düşmüş, bağrını ördüm,
İyi etmek için merhemi sürdüm;
*
Öz olmadan solmuş, umudu yıkık,
Bir yabancı gördüm, omuzu çıkık,
Kanatları yokmuş, yumruğu sıkık;
*
Dik durmayan, çöken, ruhu gerilen,
Bir yabancı can ki yere serilen...
Peki neden korkar şifa verilen?
*
Dün liman yolunda dostunu saran,
Yaka paça koşup merhemi karan,
Zorla nefes alıp imdada varan;
*
Tam olmadan kalmış, yüreği yorgun,
Bir hekim gördüm ki düşlere vurgun,
Dayanağı yokmuş, bakışı durgun;
*
Dik durmadan çöken, kırık bir direk,
Bir şifacı ruh ki kanayan yürek...
İyi etmek için yanmak mı gerek?