Yanındayım Diyenlere.. Şiiri - Aytaç Başkan

Yanındayım diyenlere yenildim hep.
En çok da sırtımı yasladıklarımın
sessizliğinde kırıldım.
“Ben buradayım” diyenlerin
yokluğuna alışmak zorunda kaldım.
Bir el uzatıldı sandım,
meğer tutunacak dal değilmiş,
düşerken daha çok acıtacak
bir boşlukmuş.
Ben insanlara değil,
söyledikleri sözlere inandım.
Her “merak etme, yanındayım”
cümlesini kalbime emanet ettim.
Sonra bir gün baktım,
emanetlerimin hepsi
benden habersiz gitmiş.
Kimi sustu,
kimi uzaklaştı,
kimi de hiçbir şey olmamış gibi
hayatıma devam etti.
Ben ise
her gidişin ardından
kendimden biraz daha eksildim.
Bir yanım “kal” dedi,
bir yanım artık kimseye
inanmak istemedi.
Çünkü insan bir kere değil,
aynı yerden defalarca kırılınca
acıya değil,
beklentisine küser.
Şimdi biri “yanındayım” dediğinde
hemen inanmıyorum.
Sözlerden çok
zor zamanlardaki sessizliğe bakıyorum.
Çünkü öğrendim;
insanlar yanında durmaz,
yalnızca her şey yolundayken
yanında görünür.
Ve artık biliyorum:
İnsanı yalnızlık değil,
yalnız bırakmayacağına inandığı insanların
bir gün yabancılaşması öldürür
Hemde içten içe....
Ben onlara yenilmedim aslında…
Ben sadece
“yanındayım” diyen bir insanın
bir gün yokluğuyla
bu kadar ağırlaşacağını bilmiyordum.
Şimdi kimseye
“gitme” demiyorum.
Kalacak olanın bahaneye,
gidecek olanın da vedaya ihtiyacı yok.
Çünkü bazı vedalar kapıyı çarpıp gitmez;
insanın içinde sessizce kapanır bir kapı
ve bir daha kimse
oradan içeri giremez.
Ben artık “yanındayım” diyenlere değil,
en zor günümde
hiçbir şey söylemeden
yanımda kalanlara inanıyorum.
Çünkü sonunda anladım:
Bazıları “yanındayım” derken
sadece söz verir;
bazılarıysa yanında kalarak
o sözün ne demek olduğunu öğretir.