İçimde kimsenin görmediği bir yangın var, Hangi sokağa çıksam bu şehir bana dar. Avucumda mektubunun soğumuş külü, Çekmecemde son görüşümüzden kalan gülü. Bir yanım «Git» diyor, bir yanım «Kal, belki döner», Ben her gece inanırım, sabaha o umut söner. Gidecek olsam elim kapının kolunda kalır, İçeriden sesin gelse bütün öfkem dağılır. Rüzgâra açtım camı, dedim belki söndürür, Perde her kıpırdadığında gözüm kapıya döner durur. Yüzümü yıkadım, aynaya bakmaya utandım, Yanağımdaki suyu bile senin gözyaşın sandım. Adını söylemeden geçiremedim bir gece, Ne kadar sessiz olsam duyuyorum hece hece. Bir gün dönersen beni yine bu evde bulursun, Kapıyı bir kez çal, gerisini gözümden okursun, Ömrüm…
Basri ErdoğanKayıt Tarihi : 16.11.2026 16:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!