Yanan Kalbim Şiiri - Emel Akkuş

Yanan kalbim, küle dönmüş bir şehir gibi,
Her sokağında adın dolaşır gizli gizli.
Rüzgâr esse sen diye savrulur dumanım,
Gece çöker, kor olur suskun feryadım.

Bir kıvılcım bıraktın avuç içime,
Zaman söndürür sandım, büyüdü içimde.
Her hatıra alev, her sözün köz şimdi,
Gözlerin en derin yangın yerimdi.

Yağmur da çare değil bu ateşe,
Damla damla düşer ama sönmez işte.
Sevda dedikleri biraz da yanmakmış,
Kül olup savrulsan da vazgeçememekmiş.

Yanan kalbim, öğrenir elbet susmayı,
Küllerinden doğar belki yeniden yaşamayı.
Ama bil ki bu yangın geçse bile bir gün,
İzlerin kalır en derin yerimde, ömrüm boyunca hüzün.